15- KİTÂBU’L-İSTİSKAA (Yağmur Duası Kitabı)

15- KİTÂBU’L-İSTİSKAA

1- Yağmur İsteme Duası  ve Peygamber (S)’in Yağmur İsteme Duasına Çıkması Babı

2- Peygamber (S)’ in: “Yâ Allah, içinde bulundukları) « yıllan onlara, Yûsuf Peygamber’in yılları gibi kıtlık yıllan yap” Diye Dua Etmesi Babı

3- Yağmursuz Kaldıkları Zaman İnsanların İmamdan (Yani En Büyük Âmirlerinden) Yağmur Duası Yapmasını İstemeleri Babı

4- Yağmur İsteme Duasında Üst Elbiseyi Tahvil Etme Babı

5- Yağmur İsteme Duasının Camş’ Olan Mescid İçinde (Dahi) Yapılması Babı

6- Yağmur İsteme Duasının Kıbleye Yönelmeksizin Cumua Hutbesi İçinde Yapılması Babı

7- Minber Üzerinde Yağmur İsteme Duası Babı

8- Yağmur İsteme Duası Halinde Cumua Namazı İle Yetinen Kimse Babı

9- Yağmur Çokluğundan Yollar Kesildiği Zaman Dua Edilmesi Babı

10- “Peygamber (S) Cumua Gününde Yaptığı Yağmur İsteme Duasında Dış Elbisesini Tahvil Etmedi” Denilmesi Babı

11- Bab: Halk Kendilerine Yağmur Duası Yapması İçin İmama Gidip Şefaat İstediklerinde, İmam Onları Geri Çevirmez

12- Bab: Kuraklık Sırasında Müşrikler Müslümanlardan Şefaat  Diledikleri Zaman?

13- Yağmur Çok Olduğu Zaman: “Havâleynâ; lâ aleynâ = Etrafımıza; üzerimize değil” Diye Dua Edilmesi Babı

14- Yağmur İsyeme Duasında Ayakta Dikilerek Dua Etmek Babı

15- Yağmur İsteme Duası (Namazı) da Kıraati Açıktan Okuma Babı

16- Bab: Peygamber (S) -Yağmur İsteme Duasında- Sırtını İnsanlara Nasıl Çevirdi?

17- Yağmur İsteme Namazı İki Rek’attır Babı

18- Sahra Namazgahında Yapılan Yağmur İsteme Duası Babı

19- Yağmur İsteme Duasında Kıbleye Yönelme Babı

20- İnsanların Yağmur İsteme Duasında İmamın El Kaldırması İle Beraber Ellerini Yukarı Kaldırmaları Babı

21- Yağmur İsteme Duasında İmamın Kendi Elini Yukarıya Kaldırması Babı

22- Sema Yağmur Yağdırdığı Zaman Söylenecek Olan Söz Babı

23- Yağmur Yağarken, Yağmur Taneleri Kendi Sakalı Üzerinden Aşağıya Doğru Yuvarlanıncaya Kadar Yağmura Tutulan (Yahud Tutulmak İsteyen) Kimse Babı

24- Bab: Rüzgar Estiği Zaman (Ne Yapılır)?

25- Peygamber(S)in:”Ben sabo rüzgârı ile yardım olundum”  Sözü Babı

26- Zelzeleler ve Alametler (Büyük Hadiseler) Hakkında Denilenler Babı

27- Yüce Allah’ın:Ve rızkınızı siz herhalde tekzibe mi kalkışırsınız (el-Vakıa: 82)  Kavli Babı

28-  Bab; Allah’tan Başka Hiçbir Kimse Yağmurun Ne Zaman Geleceğini Bilmez

Rahman ve Rahim olan Allah’ın ismiyle

15- KİTÂBU’L-İSTİSKAA

(Yağmur Duası Kitabı) [1]

1- Yağmur İsteme Duası [2] ve Peygamber (S)’in Yağmur İsteme Duasına Çıkması Babı

1-…….Abdullah ibn Zeyd [3] şöyle demiştir: Peygamber (R) yağmur isteme duası yapmak üzere (namazgaha) çıktı [4] ve ridâsını tahvîl etti [5].

2- Peygamber (S)’ in: “Yâ Allah, içinde bulundukları) « yıllan onlara, Yûsuf Peygamber’in yılları gibi kıtlık yıllan yap” Diye Dua Etmesi Babı

2-…….Bize Mugîre ibnu Abdirrahmân, Ebu’z-Zinâd’dan; o da el-A’rac’dan; o da Ebû Hureyre’den tahdîs etti ki (o, şöyle demiş­tir): Peygamber (S) son rukû’dan başını kaldırdığı zaman şöyle der idi: “Yâ Al/ah! Ayyaş ibn Rabta’yi kurtar. Yâ Allah! Selemete’bne Hişâm ‘ı kurtar. Yâ Allah! et- Velîd ibnu 7- Vetîd’i kurtar. Yâ Allah! (Kâfirler elinde bunalıp) zaîf ve âciz görülen diğer mü ‘minleri kurtar! Yâ Allah! Mudâr (kâfirleri) üstüne baskını daha da şiddetlendir. Yâ Allah! (İçinde bulundukları) bu yılları onlara Yûsuf Peygamberin yılları gibi kıtllk yılları yap!” [6].

Ve yine Peygamber şöyle dedi: “Ğıfâr kabilesine gelince Allah onlara mağfiret etsin. Eşlem kabilesi ile de Allah musâlim olsun, yânı barışık gitsin”[7].

İbnu Ebî’z-Zinâd, babası Ebu’z-Zinâd’dan olmak üzere: Bu du­anın hepsi sabah namazı içinde idi, demiştir.

3-…….Mesrûk şöyle demiştir: Biz Abdullah ibn Mes’ûd’un ya­nında bulunuyorduk. O şöyle dedi: Peygamber (S) insanlarda (yânî Kureyş’te İslâm’a karşı) aleyhdârlık görünce:” Yâ Allah/Bunlar hak­kındaki dileğim) Yûsuf Peygamber’in yedi kıtlık seneleri gibi yedi senedir” dedi. Bunun üzerine onları öyle bir kıtlık yakaladı ki, her şeyi kökünden kuruttu (bütün bitkileri yok etti). O derecede ki, her çeşit hayvan derilerini, ölü hayvan etlerini hem de kokmuşlarını ye­diler. Onlardan biri gökyüzüne bakınca açlıktan dolayı (gözleri orta­lığı) duman görürdü. Derken Ebû Sufyân Peygamber’in yanına geldi de: Yâ Muhammed, Sen Allah’a tâatı ve hısımlara ilgiyi emredip du­ruyorsun. Kavmin ise helak oldu. Artık onlar için Allah’a duâ et, dedi. Yüce Allah şöyle buyurdu: “O hâlde semânın ap-âşikâr bir duman getireceği günü gözetle. (Öyle bir duman ki) insanları saracaktır o. Bu pek yaman bir azâb (diyecekler). Ey Rabb ‘imiz, bizden bu azabı açıp kaldır. Çünkü biz îmân edeceğiz. Onlar için düşünüp, ibret al­mak nerede? Kendilerine (hakikatleri) açıklayan bir Rasûl geldiği hâl­de, yine O’ndan yüz çevirdiler. Bir öğretilmiş, bir mecnûn dediler. Biz bu azabı biraz açıp kaldıracağız. Fakat siz hiç şübhe yok ki, tek­rar dönecek olanlarsınız. Çok büyük bir şiddet ve savletle çarpacağı­mız gün, muhakkak ki biz (onlardan) intikaam alıcılarız” (ed-Duhân: 10-16). Batşe, Bedr günü olandır. Demek ki Duhân da, Batşe de, Li-zâm da, Rûm âyeti de (meydana gelmiş ve) geçmiştir [8].

3- Yağmursuz Kaldıkları Zaman İnsanların İmamdan (Yani En Büyük Âmirlerinden) Yağmur Duası Yapmasını  İstemeleri Babı

4-.……Bize Abdurrahmân ibnu Abdillah, babası Abdullah ibnu Dinar’dan tahdîs etti. O şöyle demiştir: Ben  Abdullah   ibn U mer’i, Ebû Tâlib’in şu şiirini mesel edinerek okuduğunu işittim:

 (Hey babasız, ırz ve harîmi himaye eden, kötü sözlü olmayıp kimse­ye de yük teşkîl etmeyen bir efendiyi bir kavmin terketmesi nedir? O öyle bir seyyiddir ki, bembeyazdır; yüzü suyu hürmetine bulutlar­dan yağmur istenir; yetimlerin yediricisi, dulların koruyucusudur) [9].

Ve Umer ibn Hamze şöyle dedi [10]: Bize Salim, babası İbn Umer’-den tahdîs etti. O şöyle demiştir: Peygamber(S)’in (Medine’de min­bere çıkıp) yağmur duası yaptığını ve daha inmesine mahal kalmadan olukların gürül gürül coşup aktığım görünce, Rasûlullah’ın müba­rek yüzüne baka baka o ma’lûm şâirin:

Ve ebyadu yusteskaa’J-gamâmu bi-vechihi Simâlu’I-yetâmâ, ısmetun li’1-erâmili…

sözünü nice defalar hatırlamışımdır. (Râvî Abdullah ibn Dînâr el-Adevî dedi ki:) Bu söz Ebû Tâlib’in sözüdür [11].

5-…….Bize Muhammed ibnu Abdillah el-Ensârî tahdîs edip şöy­le dedi; Bana babam Abdullah ibnu’I-Musennâ, Sumâme ibnu Ab­dillah ibni Enes’ten; o da Enes ibn Mâlik’ten olmak üzere tahdîs etti ki, halk yağmursuz kalıp kıtlığa uğradıkları zaman, Umer ibnu’I-Hattâb (Peygamber’in amucası) Abbâs ibnu’l-Abdilmuttalib’i vesîle edinerek [12] yağmur duası yapar ve duada: “Yâ Allah, bizler Peygam-ber’imizi vesîle edinerek Sen’den niyazda bulunurduk da, Sen bize yağmur ihsan ederdin. (Şimdi de) Peygamber’imizin amucasını vesî­le edinerek Sen’den niyaz ediyoruz; bize (yine) yağmur ihsan eyle” der idi [13]. Râvî Enes: (Bu duanın akabinde) kendilerine yağmur ih­san olunurdu, demiştir [14].

4- Yağmur İsteme Duasında Üst Elbiseyi Tahvil Etme Babı

6-…….Bize Şu’be, Muhammed ibn Ebî Bekr’den; o da Abbâd ibn Temîm’den; o da Abdullah ibn Zeyd’den haber verdi. O: Pey­gamber (S) yağmur isteme duası yaptı da ridâsım (yânî üst elbisesini) geriye döndürüp tersine çevirdi, dedi [15].

7-…….Afabâd ibn Temîm, kendi amucası Abdullah ibn Zeyd’den olmak üzere, babası Ebû Abdillah ibn Ebî Bekr’e şöyle tahdîs ediyordu: Peygamber (S) namazgaha çıktı ve yağmur isteme duası yap­tı; akabinde kıbleye yöneldi, ridâsım kalb etti ve iki rek’at namaz kıldırdı.

Ebû Abdillah el-Buhârî der ki: Sufyân ibn Uyeyne, bu yağmur duası hadîsinin râvîsi, ezan sahibi olan Abdullah ibn Zeyd ibn Abdi Rabbih’tir zannediyordu. Bu zann bir vehimdir. Çünkü bu yağmur duası hadîsinin râvîsi olan zât, Abdullah ibn Zeyd ibn Âsim el-Mâzinî’dir; Mazimi’1-Ensâr’dır [16].

5- Yağmur İsteme Duasının Camş’ Olan Mescid İçinde (Dahi) Yapılması Babı

8-…….Bize Şerik ibnu Abdillah ibni Ebî Nemir tahdîs etti. O da Enes ibn Mâlik’ten şöyle zikrederken işitmiştir [17]: Bir kimse cu­mua günü Rasûlullah ayakta hutbe yaparken, minberin karşısında bulunan bir kapıdan içeriye girdi ve Rasûlullah’ın karşısında ayakta dikelerek: Yâ Rasûlallah, davarlar helak oldu, yollar kesildi. Binâe­naleyh Allah’a duâ et de imdadımıza yetişsin, dedi. Râvî dedi ki: Bu söz üzerine Rasûlullah hemen iki elini kaldırdı da: “Ailâhumme es-kınâ; Allâhumme eskınâ; Allâhumme eskınâ (= Yâ Allah bize yağmur ver; yâ Allah bize yağmur ver; yâ Allah bize yağmur ver)” dedi[18]. Yine Enes şöyle dedi: Allah’a yemîn ederim ki, o sırada biz gök­yüzünde ne kalın, ne ince bulut; hiç, hiçbir şey görmüyorduk. Bizimle Sel’i Dağı arasında o zaman hiçbir ev ve hiçbir konak da yoktu. Enes dedi ki: Derken Rasûlullah’ın arka tarafından, kalkan şeklinde bir bulut parçası çıkageldi. Semânın ortasına varınca yayıldı. Sonra yağ­mur yağmağa başladı. Enes dedi ki: Allah’a yemînle söylüyorum, biz altı gün (yânı bir hafta) güneşin yüzünü görmedik. Sonra öbür cu-mua günü yine Rasûlullah ayakta hutbe yaparken, yine o kapıdan bir kimse girdi, Peygamber’in karşısına geçti ve ayakta dikelerek: Yâ Rasûlallah, mallar helak oldu, yollar da kesilip kapandı. Allah’a duâ et de artık bu yağmuru tutsun, dedi. Enes dedi ki: Bunun üzerine Ra­sûlullah iki elini kaldırdı ve: “Yâ Allah, etrafımıza (yağsın), üzeri­mize değil. Yâ Allah, tepelere, dağlara, kal’alara, bayırlara, derelere, ağaçlıklara yağdır” diye duâ etti. Enes dedi ki: Bunun üzerine he­men yağmur kesildi. Ve namazdan çıktığımızda güneşte yürür olduk [19]. Hadîsi Enes’ten rivayet eden Şerîk ibn Abdillah dedi ki: İkinci hafta gelen adam, evvelki hafta gelen adam mıydı? diye Enes’ten sor­dum. Enes, bilmem, dedi.

6- Yağmur İsteme Duasının Kıbleye Yönelmeksizin Cumua Hutbesi İçinde Yapılması Babı

9-…….Bize İsmâîlibnCa’fer, Serik’ten; o daEnesibnMâlik’ten tahdîs etti (O,.şöyle demiştir): Bir kimse cumua günü Rasûlullah ayakta hutbe yaparken Dâru’I-Kadâ tarafında vaktiyle mevcûd olan bir kapıdan içeriye girdi de, Rasûlullah’m karşısında ayakta durdu [20]. Sonra: Yâ Rasûlallah, mallar helak oldu, yollar kesildi. Allah’a duâ et de bizlere yağmur ihsan etsin, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah iki elini kaldırdı, sonra: “Allâhumme eğısnâ, Allâhumme eğısnâ, Al-lâhumme eğısnâ (= Yâ Allah bize yağmur ver, yâ Allah bize yağmur ver, yâ Allah bize yağmur ver)” dedi [21]. Enes dedi ki: Allah’a yemîn ile söylüyorum, o sırada biz gökyüzünde ne kalın, ne de ince bir bu­lut görüyorduk; bizimle Sel’ı Dağı arasında hiçbir ev ve hiçbir konak da yoktu. Enes dedi ki: Derken Rasûlullah’ın arka tarafından kalkan şeklinde bir bulut çıktı. O bulut semânın ortasına varınca yayıl­dı. Sonra yağmur yağmağa başladı. Allah’a yemîn ediyorum ki, biz altı gün güneşi görmedik. Sonra (öbür) cumua günü, yine Rasûlul-Iah ayakta hutbe yaparken, yine o kapıdan bir kimse daha girdi; Ra-sülullah’ın karşısına geçip dikeldi. Ve: Yâ Rasûlallah, mallar helak oldu, yollar kesilip kapandı. Allah’a duâ et de artık bu yağmurları bizden tutsun, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah iki elini kaldırdı, son­ra: “Yâ Allah, etrafımıza (yağsın), üzerimize değil. Yâ Allah, tepe­lere, bayırlara; derelerin içlerine, ağaç ve ot bitecek yerlere (yağdır)” diye duâ etti. Enes dedi ki: Bu duâ üzerine hemen yağmur kesildi. Biz de mescidden çıkıp, güneşte yürüyorduk.

Şerîk ibn Abdillah dedi ki: Enes’e: İkinci hafta gelen zât, evvel­ki hafta gelen zât mıydı? diye sordum da, o: Bilmiyorum, dedi.

7- Minber Üzerinde Yağmur İsteme Duası Babı

10-…….Enes (R) şöyle demiştir: Cumua günü Rasûlullah (S) hutbe yaparken birdenbire bir adam geldi ve: Yâ Rasûlallah, yağmur kıtaldi. Allah’a duâ et de bize yağmur yağdırsın, dedi. Rasûlullah he­men duâ etti. Derken üzerimize yağmur yağmağa başladı. Öyle ki, az daha evlerimize ulaşamıyacaktık. Ondan sonraki cumuaya kadar üze­rimize hep rahmet yağdı durdu. Enes dedi ki: Öbür cumua, bu adam yâhud bir başkası ayağa kalktı ve: Yâ Rasûlallah, bu yağmuru biz­den çevirmesi için Allah’a duâ et de, bu yağmuru üzerimizden çevir­sin, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah: “Yâ Allah, etrafımıza (yağdır), üzerimize değil” dedi. Enes dedi ki: Yemîn olsun, bulutların sağa sola doğru parçalandıklarını ve etraftakiler üzerine yağmur yağarken Me-dîne ahâlîsinin yağmur altında olmadıklarını muhakkak görmüşümdür [22].

8- Yağmur İsteme Duası Halinde Cumua Namazı İle Yetinen Kimse Babı

11-…….Enes (R) şöyle demiştir: Peygamber(S)’e bir adam gel­di de: Hayvanlar helak oldu, yollar kesilip kapandı, dedi. Alcabinde Peygamber duâ etti. Artık bize o cumuadan i’tibâren öteki cumuaya kadar yağmur verildi. Sonra bir daha geldi, ve: Evler yıkıldı, yollar kesildi, hayvanlar helak oldu. Allah’a duâ et de şu bulutların sağna-ğını tutsun, dedi. Bunun üzerine Peygamber: “Yâ Allah, tepelere, bayırlara, derelere ve ağaç bitecek yerlere (ağaçlıklara yağdır)” diye duâ etti. Bu duâ akabinde bulutlar, Medîne’nin üstünden kumaş dü-rülür gibi dürüldü.

9- Yağmur Çokluğundan Yollar Kesildiği Zaman Dua Edilmesi Babı

12-…….Enes ibn Mâlik (R) şöyle demiştir: Rasûlullah’m yanı­na bir zât geldi de: Yâ Rasûlallah, hayvanlar helak oldu, yollar kesildi; Allah’a dua ediver, dedi. Rasûlullah hemen duâ etti. Duâ akabinde bir cumuadan diğer cumuaya kadar halkın üzerine hep yağmur ya­ğıp durdu. Nihayet bir zât yine Rasûlullah’a geldi ve: Yâ Rasûlal­lah, evler yıkıldı, yollar kesildi, hayvanlar helak oldu, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah (S): “Yâ Allah, dağ başlarına, tepelere, vadilerin içlerine ve ağaç bitecek yerlere (yağdır)” diye duâ etti. Bulutlar he­men Medine’nin üstünden kumaş dürülür gibi dürüldü [23].

10- “Peygamber (S) Cumua Gününde Yaptığı Yağmur İsteme Duasında Dış Elbisesini Tahvil Etmedi” Denilmesi Babı [24]

13-…….Bize Muâfâ ibnu İmrân, el-Evzâî’den; o da İshâk ibn AbdiIIah’tan; o da Enes ibn Mâlik’ten şöyle tahdîs etti: Bir şahıs Pey-gamber’e geldi de (su kıtlığı sebebiyle) malların helakini, çoluk çocu­ğun meşakkatini şikâyetle arzetti. Bunun üzerine Peygamber yağmur istemek üzere Allah’a duâ etti. (Enes’in râvîsi İshâk ibn İbrâhîm yâ-hud onunla Buhârî arasındaki diğer bir) râvî dedi ki: Enes, ne Peygamber’in dış elbisesini tahvîl ettiğini ve ne de kıbleye yöneldiğini zikretti[25].

11- Bab: Halk Kendilerine Yağmur Duası Yapması İçin İmama Gidip Şefaat İstediklerinde, İmam Onları Geri Çevirmez

14-…….Enes ibn Mâlik (R) şöyle demiştir: Bir kimse Rasûlullah’a geldi de: Yâ Rasûlallah, hayvanlar helak oldu, yollar kesildi, Allah’a duâ ediver, dedi. Rasûlullah Allah’a duâ etti. Derken o cu­muadan öteki cumuaya kadar üzerimize yağmur yağıp durdu. Niha­yet bir zât Peygamber’e geldi de: Yâ Rasûlallah, evler yıkıldı, yollar kesildi, hayvanlar helak oldu, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah (S): “Yâ Allah, dağların sırtlarına, tepeler üzerine, derelerin içlerine ve ağaç ve ot bitecek yerlere (yağdır)!’ diye duâ etti. Bu duâ akabinde bulutlar, Medine’nin üstünden kumaş dürülür gibi dürüldü [26].

12- Bab: Kuraklık Sırasında Müşrikler Müslümanlardan Şefaat  Diledikleri Zaman? [27]

 

15-…….Bize Mansûr ile el-A’meş, Ebu’d-Duhâ’dan; o da Mesrûk’tan tahdîs etti. Mesrûk şöyle demiştir: Ben İbn Mes’ûd’a geldim. O şöyle dedi: Kureyş kavmi İslâm’a girmekte geciktiler. Bunun üze­rine Peygamber (S) onların aleyhine duâ etti de onları bir kıtlık ya­kaladı ki, o yıl helak oldular, ölü hayvan eti yediler ve kemikleri kemirdiler. Ebû Sufyân, Peygamber’in yanına geldi de: Yâ Muham-med, sen akrabayla ilgilenmeyi emrederek geldin. Senin kavmin ise helak oldular. Artık Yüce Allah’a duâ et, dedi. Rasûlullah veya İbn Mes’ûd: “O hâlde semânın apâşikâr bir duman getireceği günü gö­zetle… “”ted-Duhân: ıo) âyetim okudu. Sonra Kureyşliler tekrar kâfirlik­lerine döndüler. Bu dönüşlerinin cezası da Yüce Allah’ın şu kavlidir: “Çok büyük bir şiddet ve savletle çarpacağımız gün muhakkak ki biz intikaam alıcılarız” (ed-Duhân: 16); bu gün, Bedr günüdür.

Buhârî şöyle dedi: Ve Esbât ibn Nasr, Mansûr’dan isnâdiyle şu­nu ziyâde etti: Rasûlullah (S) duâ yaptı da onlara yağmlır ihsan olundu. Yedi gün yedi gece adamakıllı ıslandılar. Ondan sonra halk yağır u-run çokluğundan şikâyet ettiler. Bunun üzerine Rasûlullah: “Yâ Allah, etrafımıza yağdır; üzerimize değil” diye duâ etti de, başının üstünden bulut sıyrıldı, etraflarındaki halk yağmurdan istifâde etmeye başladı [28].

13- Yağmur Çok Olduğu Zaman: “Havâleynâ; lâ aleynâ = Etrafımıza; üzerimize değil” Diye Dua Edilmesi Babı[29]

16-…….Enes ibn Mâlik (R) şöyle demiştir: Peygamber (S) bir cumua günü hutbe yapıyordu. İnsanlar ayağa kalktılar ve: Yâ Rasû-lallah, yağmur kıtaldi, ağaçlar kıpkırmızı olup kurudu, hayvanlar he­lak oldu. Allah’a duâ et de bize yağmur yağdırsın, diye bağırdılar. Rasûlullah iki defa “Yâ Allah, bize yağmur ver; yâ Allah, bize yağ­mur ver!” diye duâ etti. Allah’a yemîn ederim, o sırada biz gökyüzünde hiçbir bulut parçası görmüyorduk. Hemen bir bulut çıktı ve yağmur yağmağa başladı. Rasûlullah minberden indi de namaz kıl­dırdı. Namazdan çıktığı zaman yağmur, ondan sonraki cumuaya ka­dar hep yağıp durdu. Öteki cumua Peygamber (S) kalkıp hutbe yaparken, halk yine kendisine doğru: Evler yıkıldı, yollar kesilip ka­pandı; Allah’a duâ et de bizden bulutları habsetsin, diye bağırdılar. Bunun üzerine Peygamber (S) gülümsedi, sonra da: “Allâhumme ha-vâleynâ velâ aleynâ (= Yâ Allah etrafımıza yağdır; üzerimize değil)” diye duâ etti. Derken Medine’nin üstü sıyrıldı. Bulutlar Medine’nin etrafına damlarken, Medine’ye bir damla düşmüyordu. Medine’ye baktım, o tâcia sarılmış bir baş gibiydi.   ‘

14- Yağmur İsyeme Duasında Ayakta Dikilerek Dua Etmek Babı

Ve bize Ebû Nuaym, Zuheyr’den; o da Ebû İshâk’tan söyledi:

Abdullah ibnu Yezîd el-Ensârî (yağmur duası için sahraya) çıktı. Yanında el-Berâ ibnu Azib ile Zeyd ibnu Erkam (R) da varlardı.

Abdullah, sahrada yağmur isteme duasını şöyle yaptı: Minber kurmaksızın cemâatle birlikte ayağa kalktı, istiğfar (ve duâ) etti. Sonra kıraati açıktan okuyarak iki rek’at namaz kıldırdı. Bunda ezan okutmadı, ikaamet de yaptırmadı.

Ebû İshâk: Bu Abdullah ibn Yezîd, Peygamber(S)’i gördü, demiştir [30].

17-…….ez-Zuhrî şöyle demiştir: Bana Abbâd ibnu Temîm tahdîs etti ki, ona da amucası Abdullah ibn Zeyd el-Mâzinî -ki o, Peygam-ber’in sahâbîlerinden idi- şöyle haber vermiştir: Peygamber (S), ken­dileri için yağmur isteme duası yapmak üzere insanları (namazgaha) çıkardı. Sahrada ayağa kalktı, ayakta dikelerek Allah’a duâ etti. Sonra kıble tarafına yöneldi, üst elbisesini tahvil eyledi. Nihayet insanlara yağmur ihsan olundu [31].

15- Yağmur İsteme Duası (Namazı) da Kıraati Açıktan Okuma Babı

18-…….Abdullah ibn Zeyd el-Mâzinî (R) şöyle demiştir: Pey­gamber (S) yağmur isteme duası yapmak üzere (namazgaha) çıktı. Duâ etmek üzere kıbleye yöneldi ve ridâsmı (üst elbisesini) tahvil etti. Son­ra iki rek’at namaz kıldırdı, bu iki rek’at içinde kıraati açıktan okudu.

16- Bab: Peygamber (S) -Yağmur İsteme Duasında- Sırtını İnsanlara Nasıl Çevirdi?

19-…….Abdullah ibn Zeyd el-Mâzinî (R) şöyle demiştir: Ben, yağmur isteme duası yapmak üzere sahraya çıktığı gün Peygamber’i gördüm, Râvî dedi ki: Derken arkasını insanlara döndürüp, duâ et­mek üzere kıbleye yöneldi. Sonra ridâsını tahvîl etti. Sonra bize, iç­lerinde kıraati açıktan okuyarak, iki rek’at namaz kıldırdı [32].

17- Yağmur İsteme Namazı İki Rek’attır Babı

20-…….Bize Sufyân (ibn Uyeyne), Abdullah ibn Ebî Bekr’den; o da Abbâd ibnu Temîm’den; o da amucası Abdullah ibn Zeyd’den tahdîs etti ki, Peygamber (S) yağmur isteme duası yapmış ve ridâsını kalb etmiştir.

18- Sahra Namazgahında Yapılan Yağmur İsteme Duası Babı

21-…….Bize Sufyân (ibn Uyeyne), Abdullah ibn Ebî Bekr’den tahdîs etti. O da Abbâd ibn Temîm’den işitmiştir; o da amucası Ab­dullah ibn Zeyd’den. O şöyle demiştir: Peygamber (S), yağmur iste­me duası yapmak üzere sahra namazgahına çıktı, orada kıbleye yöneldi, iki rek’at namaz kıldırdı ve ridâsını tahvîl etti.

Sufyân dedi ki: Bana el-Mes’ûdî, (mezkûr Abdullah’ın babası olan) Ebû Bekr’den haber verdi. O (kalb etmeyi tefsîr ederek): Ridâ-sının sağ yanını sol yanı üzerine getirdi, demiştir [33].

19- Yağmur İsteme Duasında Kıbleye Yönelme Babı

22-…….Abdullah ibnu Zeyd el-Ensârî (R) şöyle haber vermiş­tir: Peygamber (S) namaz kıldırmak üzere sahra namazgahına çıktı. Duâ ettiği yâhud duâ etmek istediği zaman kıbleye yöneldi ve ridâsım tahvîl eyledi[34].

Ebû Abdillah el-Buhârî dedi ki: Bâb hadîsinin râvîsi olan bu Ab­dullah ibnu Zeyd, Mâzinî’dir. (Yağmur isteme duasında ayakta diki­lerek duâ etme bâbı’nda geçen) birinci râvî ise Küfî’dir. O, Abdullah ibnu Yezîd el-Kûfî’dir[35].

20- İnsanların Yağmur İsteme Duasında İmamın El Kaldırması İle Beraber Ellerini Yukarı Kaldırmaları Babı

23- Eyyûb ibn Süleyman şöyle dedi: Bana Ebû Bekr ibn Ebî Uveys, Süleyman ibnu Bilâl’den tahdîs etti., Yahya ibnu Saîd şöyle dedi: Ben Enes ibn Mâlik’ten işittim, o şöyle dedi: Sahra ahâlîsinden A’rabî bir adam cumua günü Rasûlullah’a geldi ve: Yâ Rasûlallah, hayvanlar helak oldu, çoluk çocuk helak oldu, insanlar da helak ol­du, dedi. Rasûlullah (S) iki elini kaldırıp duâ etti: İnsanlar da Rasû-lullah ile beraber ellerini kaldırıp duâ ettiler [36]. Enes dedi ki: Henüz mescidden çıkmamıştık ki, üzerimize yağmur yağmaya başladı. Ar­tık öteki cumua oluncaya kadar üzerimize hep yağmur yağdı durdu. O zât, Allah’ın Peygamberi’ne geldi ve: Yâ Rasûlallah, yolcular yol­ların kapalılığından artık usandı ve yollar geçilmez oldu, dedi.

Ve Uveysî şöyle dedi: Bana Muhammed ibn Ca’fer, Yahya ibn Saîd ile Serik’ten tahdîs etti. O ikisi de Enes’ten işitmişlerdir. Enes: Peygamber (S) iki elini, ben koltuk altlarının beyazını görünceye ka­dar kaldırdı, demiştir.

21- Yağmur İsteme Duasında İmamın Kendi Elini Yukarıya Kaldırması Babı [37]

24-…….Enes ibn Mâlik (R) şöyle demiştir: Peygamber (S) hiç­bir duasında ellerini yukarıya kaldırmazdı, yalnız yağmur isteme du­ası müstesna. Çünkü Peygamber (bunda ellerini) koltuk altlarının beyazı görününceye kadar kaldırırdı [38].

22- Sema Yağmur Yağdırdığı Zaman Söylenecek Olan Söz Babı [39]

Ve İbn Abbâs: “Ke-sayyıbin”; yağmur’dur, dedi [40]. İbn Abbâs’tan başkası da “Sâbe yesübu ve esâbe” dedi [41].

 

25-…….(Âişe -R- şöyle demiştir:) Rasûlullah (S) yağmuru gör­düğü zaman: “Allâhumme, sayyıben nâfi’an (Yâ Allah, bize fay­dalı yağmur ver)” der idi [42].

Bu hadîsi Ubeydullah’tan rivayet etmesinde ona el-Kaasım ibnu Yahya (197) mutâbaat etmiştir ve bu hadîsi el-Evzâî ile Akîl de Nâ-fi’den rivayet etmişlerdir [43].

23- Yağmur Yağarken, Yağmur Taneleri Kendi Sakalı Üzerinden Aşağıya Doğru Yuvarlanıncaya Kadar Yağmura Tutulan (Yahud Tutulmak İsteyen) Kimse Babı [44]

26-…….Enes ibn Mâlik (R) tahdîs edip şöyle dedi: Rasûlullah (S) zamanında insanlara bir kıtlık isabet etti. Bir cumua günü Rasûlullah minber üzerinde hutbe yaparken, A’râbî’nin biri ayağa kalktı ve: Yâ Rasûlallah, mallar helak oldu, çoluk çocuk da aç kaldı. Bizim için Allah’a duâ et de, bizleri suya kandırsın, dedi. Enes dedi ki: Ra-sûlullah iki elini kaldırdı. Bu esnada gökyüzünde hiçbir bulut parça­sı yoktu. Enes dedi ki: Dağlar gibi bulutlar -yâhud bulutlar dağlar gibi- gökyüzüne hücum etti. Sonra minberinden inmemişti, tâ ki ben yağmur tanelerinin O’nun sakalı üzerinden aşağıya doğru yuvarlan­dıklarını gördüm [45]. Enes dedi ki: O günümüz, ertesi gün, daha er­tesi gün ve onu ta’kîb eden gün; tâ öteki cumuaya kadar hep üzerimize yağmur yağdı durdu. Ertesi cumua yine o A’râbî, yâhud ondarr baş­ka bîr kimse ayağa kalktı ve: Yâ Rasûlallah, artık binalar yıkıldı, mal­lar suda boğuldu. Binâenaleyh bizim için Allah’a duâ ediver, dedi. Bunun üzerine Rasülullah iki elini kaldırdı ve: “Yâ Allah, etrafımı-‘ za (yağdır); üzerimize değil” diye duâ etti. Enes dedi ki: (Bunu söy­lerken) eliyle semâdan hangi tarafa işaret ettiyse, orası açıldı ve Medîne, üstü açık bir alan gibi oldu. Kanat Vâdîsi bir ay mütemadi­yen aktı. Herhangi taraftan kim geldiyse muhakkak bol bol yağmur yağdığını söyledi.

24- Bab: Rüzgar Estiği Zaman (Ne Yapılır)?

27-.……Bana Humeyd et-Tavîl haber verdi ki, o, Enes (R) şöyle derken işitmiştir: Şiddetli bir rüzgâr estiği zaman bundan dolayı Pey­gamber’in yüzünde (bir endîşe derhâl) belli olurdu [46].

25- Peygamber(S)in:”Ben sabo rüzgârı ile yardım olundum”  Sözü Babı

28-…….Bize Şu’be, el-Hakem’den; o da Mucâhid ibn Cebr’den; o da ibn Abbâs(R)’tan tahdîs etti. Peygamber (S): “Ben sabâ rüzgârı ile yardım olundum. Âd kavmi ise batı rüzgârı ile ihlâk olundular” buyurdu [47].

26- Zelzeleler ve Alametler (Büyük Hadiseler) Hakkında Denilenler Babı [48]

29-…….Ebû Hureyre (R) şöyle demiştir: Peygamber (S) şöyle buyurdu: “İlim kabz olunmadıkça, zelzeleler çoğalmadıkça, zaman yaklaşmadıkça, fitneler meydan alıp gâlib gelmedikçe, öldürmek ve ancak öldürmekten ibaret olan here çoğalmadıkça, sizlerde mal pek çoğalıp sel gibi akıp taşmadıkça kıyamet kopmaz” [49].

30-…….Bize tbnu Avn, Nâfi’den; o da İbn Umer’den olmak üzere tahdîs etti. O, şöyle demiştir: -Peygamber (S) [50]: “Allâhum-me bârik lenâfîŞâminâ ve Yemeninâ (= Yâ Allah, Şam’ımızda ve Yemen’imizde bize bereket ihsan et)” buyurdu. Bâzı kimseler: “Ve fî Necdinâ (= Necd’imize de)” diye niyazda bulundular. Rasûlullah tekrar: “Allâhumme bârik lenâ fî Şâminâ ve Yemeninâ” buyurdu. Onlar yine: “Ve fî Necdinâ” deyince: “Zelzeleler ve fitneler işte oradadır. Şeytânın karnı (yânî hizb ve ümmeti) de orada çıkacaktır” bu­yurdu [51].

27- Yüce Allah’ın:Ve rızkınızı siz herhalde tekzibe mi kalkışırsınız (el-Vakıa: 82)  Kavli Babı [52]

İbn Abbâs, (“Rızkakum ” yerine) “Şükrakum demiştir [53].

31-…….Zeyd ibn Hâlid el-Cuhenî (R) şöyle demiştir: Rasûlullah (S) Hudeybiye’de geceleyin yağan yağmurdan sonra, bize sabah namazını kıldırdı. Namazdan çıkınca yüzünü cemâate döndürdü de: “Bitir misiniz Rabb’ınız ne buyurdu?” diye sordu. Allah ve Rasûlü en bilendir, dediler. Dedi ki: “Kullarımdan kimi bana mü’min, kimi kâfir (olarak) sabaha ulaştı. Her kim Allah ‘ınfadlı ve rahmeti ile üze­rimize yağmur yağdı dedi ise, işte o bana îmân etmiş; yıldıza îmân etmemiştir. Her kim defulân vefulân yıldızın nev’i (yânî batıp doğ­ması) ile üzerimize yağmur yağdı dedi ise, işte o da bana îmân etme­miş; yıldıza îmân etmiştir” buyurdu [54].

28-  Bab; Allah’tan Başka Hiçbir Kimse Yağmurun Ne Zaman Geleceğini Bilmez [55]

Ve Ebû Hureyre, Peygamber(S)’den şunu söyledi: “(Gaybdan) beş şey var ki, onları Allah’tan başkası bilmez”[56]

32-…….İbn Umer (R) şöyle demiştir: Rasûlullah (S) şöyle bu­yurdu: “Gaybın anahtarı beştir ki, onları Allah’tan başkası bilemez: Yarın ne olacağını hiçbir kimse bilemez. Rahimlerde olacak şeyi hiç­bir kimse bilemez. Hiçbir nefs yarın (hayr ve şerr) ne kazanacağını bilemez. Keza hiçbir nefs hangi arzda öleceğini bilemez. Hiçbir kim­se de yağmurun ne zaman geleceğini bilemez”[57].


[1] Ebu’1-Vakt ile Asîlî nüshalarında Kitâbu’l-îstiskaa, Ebû Zerr’in el-Müstemlî’den gelen rivayetinde Ebvâbu’l-îstiskaa şeklindedir. Bâzı rivayetlerde müfred ola­rak Bâbu’l-İstiskaa şeklinde ve Besmele’sizdir (İbn Hacer, Kastallânî).

[2] es-Sakyu, et-Teskıyetu ve’l-îskaau bir ma’nâyadır, suvarmak ve su içirmek de­mektir. Bâzıları bunları farkedip, saky ve teskıye, su içirmeğe; iskaa ise suya delâlet etmeye mahsûstur dediler..

el-îstiskaa, bir adamın karnında es-sıkyu dedikleri, zikrolunan su birikmekle müsteskaa olmak ma’nâsınadir ki, bir hastalıktır; tıb kitâblarında açıklanmış­tır. Ve bir adamdan içecek su istemek ma’nâsınadır… (Kaamûs Ter.).

Burada maksûd olan beldeleri ve kullan feyizli ve bereketli yağmurlarla suya kandırmasını Razzâku Alem olan Allah Taâlâ’dan niyaz eylemekten ibarettir. Bu diyar ahâlîsi ona “Yağmur Duası” der. İhtiyaç zamanında Rabbu’l-Âlemîn’in nihayetsiz lütuf ve kereminden böyle niyazda bulunmak, dînimizde meşru kı­lınmış hususlardandır.

Mü’minin hacetini arz edeceği yegâne merci’ Allah’tır. Duanın kendisi ve Hâlık’a fakirliğini arzetmek ibâdettir. Yüce Allah, Kitâb’ında: “Bana duâ ediniz ki, di­leğinizi vereyim. Duâ ile olsun ibâdet etmekten yüksünenler, sonra zelil ve ha­kir olarak cehenneme gireceklerdir” (Gâfir: 60); keza: “Muztarr kalanın duâ ve istirham ettiğinde imdadına yetişen, duasına cevâb veren O’ndan başka kimdir ki” (en-Neml: 62) buyurmuştur.

Bu duâ için hazırlık olmak üzere, dargınların barışmaları, herkesin istiğfar ve ettiklerine tevbe, köle âzâdı ve sadaka gibi hayır vecihlerine yönelip Allah’a yaklaşmaya çalışmaları, zulümlerden vazgeçmeleri, yânî can, ırz ve mal gibi kul­larla ilgili haklardan dolayı halâllaşmalan mendûbdur. Zîrâ Yüce Allah, Kitâ-bı’ında, Hûd Peygamber’den: “Ey kavmim, Rabb ‘inizden mağfiret dileyiniz, sonra O ‘na tevbe ediniz ki, üzeri­nize yağmuru bol bol yağdırsın “(Ey insanlar) artık Rabb ‘iniz­den mağfiret dileyin. Çünkü O çok mağfiret edicidir. (O sayede) gök üstünüze bol yağmur salıverir. Sizin mallarınızı, oğullarınızı da çoğaltır; size bağlar, bos­tanlar verir; size ırmaklar akıtır” <Nûh: 10-12) buyuruyor.

Binâenaleyh -arasıra edilen yağmur isteme dualarında olduğu gibi- günâh­lar ve ma’siyetlerimizden ve bilmediğimiz bir hikmetten dolayı tevbe ve istiğfa­rımız, niyaz ve istirhamımız istenen semereyi vermese de, yine Allah’a karşı tezellül ve aczimizi ikrar fâidesi vardır ki, o da yaratılış gayemize göre hareket ve kemâl gayemize göre doğru bir adım daha yaklaşmak demektir. Bununla be­raber ilâhî rahmete gönül bağlamak, icrası mu’tâd olan tabiî sebeblerin hiçbiri­ni geri bırakmayı gerektirmez.. (Tecrîd Ter.,III,249-262).

Yağmur isteme duası, namazı ve hutbesi ile bu husustaki diğer işler ve bun­larla İlgili tafsîlât, geniş şerhlerden ve fıkıh kitâblanndan okunabilir.

[3] Bu Abdullah ibn Zeyd, ezan hadîsinde geçen Abdullah ibn Zeyd ibn Abdi Rab-bih değildir. Bu zât, Abdullah ibn Zeyd ibn Âsim ibn Ka’b el-Mâzenî el-Ensârî’dir (Buhârî, aynı kitâb, 7. hadîs).

[4] Bu söz, yağmur isteme duasının meşruiyetini isbât eder. Nitekim mesnûn oldu­ğu müslümânlar arasında, üzerinde icmâ edilmiş bir husustur. Buhârî’nin diğer rivayetlerinde “Namazgaha çıktı ve yağmur isteme duası yaptı” denildiği için, tercemede “namazgaha” sözü parantez içinde olarak ilâ­ve edildi.

[5] Buhârî’nin diğer iki ve Müslim’in bir tarîkinden gelen rivayetlerde “havvele” yerine, hemen hemen aynı ma’nâya olan “kallebe” ta’bîri kullanılmıştır. Ebû Davud’un Zuhrî rivayetinde “Rİdânın sağ yanını, sol cepkeni; sol tarafını da sağ cepkeni üzerine getirerek kalbetti” denildiğine göre, “kalb” rivayetleri de “havvele” ma’nâsınadır.

[6] Yûsuf Peygamber’in haber verdiği bu kıtlık yıllan, Yûsuf Sûresi, 43-49. âyetle­rinde geçmektedir.

[7] Bu hadîsin yağmur duâsıyle münâsebeti, Buhârî’ye göre, şudur:

Bâzr kabileler ile muayyen şahıslar aleyhine, diğer bir takımlarının lehine duâ buyurulmasından, kâfirler aleyhine duanın ve yağmur duasında da böyle yapmanın caiz olduğunu anlatmak içindir. Kunût duasında ve şâir vakitlerde olduğu gibi, yağmur isteme duasında da İslâm ve müslümânlar aleyhinde olan­ların aleyhine duâ, meşrû’dur. Kâfirlerin kıtlığa uğramaları, zaîf olmalarını ve binâenaleyh müslttmânlara tecâvüze vakit bulamamalarını intâc eder. Buhârî bu hadîsi burada İşte bu mülâhaza ile tekrar etmiştir. Yoksa hadîste yağmur duasına dâir bir söz geçmiyor.

Hadîsin en son cümlelerindeki mâzî sigâları, ihbârî ma’nâsına da, duâ ma’-nâsma da gelebilir. Hadîsin Üst tarafı duâ olması karînesiyle, mâba’dı da duâ olarak terceme edilmiştir.

[8] Burada dört âyet zikredilmiştir; hâlbuki İbn Mes’ûd’un diğer rivayetlerinde o zaman beş âyetin geçmiş olduğu haber verilmektedir: Lizâm, Rûm, Batşe, Ka­mer, Duhân. Duhân ile Batşe’nin ne olduğu görüldü. Lizâm, Kureyş reislerin­den yetmişinin müslümânlara esîr düşmesidir. Kamer, ayın ikiye ayrılmasıdır

Rûm da er-Rûm:l-2 âyetinde haber verilen, Rûm’un İranlilar’a gaiebesidir.

Bu hadîsin de mevridi Kur’ân’daki Duhân âyetinin tefsiridir. Ebû Sufyân’ın “Onlar için Allah’a duâ et” niyazı üzerine yağmur duası yapılmış olması münâsebetiyle “Yağmur İsteme Duası Kitabı” bâblan arasına mükerre-ren katılmıştır.

[9] Beyitteki”lâfzı ref’ ve nasb ile rivayet olunduğu gibi ve lâfızlarıma sıfat ba’de’s-sıfat olmak üzere, mansub veya merfû’dur. Ref’in vehi takdirinde mahzûf mubtedâmn haberi olması, nasbin vechi ise kasidenin bundan evvelki beytindeki lâfzına ma’tûf olmasıdır. “yteij”nun başındaki vâv, “Rubbe” ma’nâsına olarak bu lâfızları mecrûr okuyanlar da vardır. Fakat bu vech, o kadar vecîh sayılmamıştır.

Bu kasideyi Ebû Tâlib, eş-Şi’b de Benû Hâşim ve Benû Muttalib ile birlikte mahsur olduğu sırada söylemiştir. Ebû Tâlib Benû Hâşim ile Benû Muttalib’i yanına alarak Şı’bu Ebî Tâlib’e kapandı ve orada üç sene kadar kardeşinin oğlu Muhammed Rasûlullah’ı himaye ederek, akraba ve yakınları ile beraber her türlü meşakkat ve mahrumiyete katlandı. Bu muhasaranın tafsilâtına siyer ve İs­lâm târihi kitâblarmdan bakılabilir.

Ebû Tâlib, 110 beyit kadar olup 93 beyit kadarı İbn Hişâm’ın es-Sîre’sinde bulunan bu kasideyi işte o zaman söylemiştir. Ebû Tâlib bu uzun kasidesinde Kureyş’in ileri gelenleriyle eskiden beri aralarında mevcûd olan samimiyet ve sevgiden bahsettiği gibi, bazen kadrlerini yükseltir, bazen tehdîd eder, bazen na-sîhat, bazen tevbîh eder. Rasûlullah’ın faziletlerinden bahseder. Peygamber’in zâtına olan şiddetli mahabbetini beyân ile kendisi de, akrabası da toptan mah-volmadıkça düşmanlarına teslim etmiyeceğini söyler. Hulâsa kaside, Kureyş ileri gelenlerinin teker teker isimlerini zikrederek, o zaman İslâm’a en büyük düş­manlıkların kimler tarafından açığa çakarıldığını bizlere gösterir (İbn Hişâm, es-Sîre, II, “Şi’ru Ebî Tâlib fi ıstftâfi Kureyş”, 272-280).

[10] İbn  Umer’in bahsettiği bu yağmur duasının bir istek üzerine vâki’ olduğunu Enes’ten rivayet olunan bundan sonraki hadîsin devamı daha ziyâde isbât et­mektedir.

[11] Bu ta’lîk, Ahmed ibn Hanbel ile İbn Mâce tarafından mevsûlen rivayet edilmiş­tir. Buhârî’nin bunu getirmesi, daha evvel zikrettiği mevsûl hadîsten biraz daha tafsillİ olmasından ve bir de bunda Peygamber’in zikredilmiş olmasından ileri gelmişe benziyor. Çünkü mevsûl hadîste yalnız İbn Umer’in bu beyit ile temes-sül ettiği zikredilmiş olup, Peygamber’in yağmur duası zikredilmiyor. Muallak hadîsi rivayet eden zât, İbn Umer’in torunu Umer ibn Hamze’dir. Hakkında Ahmed ile Nesâî söz etmiş oldukları için, rivayetini Buhârî ta’lîk etmiş demek oluyor. Lâkin bu zât birçok hadîs münekkidi imamlara göre sıkaattandır. Yal­nız bazılarınca arasıra rivayette hatâ eder diye, hıfzı cihetinden biraz ma’lûl sa­yılır. Bu gibi râvîlerin haberleri mutâbaa ve muâdade (yardımlaşma) tarîkiyle “sahîh li-gayrihi” merteb’esine varabilir. Nitekim Müslim, Ebû Dâvûd, Tirmizî ve tbn Mâce hadîslerini tahrîc etmekte be’s görmemişlerdir… (İbn Hacer, Ay: nî, Kastallânî).

[12] el-Vesîle, ve’l-Vdsile: Paye, rütbe ve yakınlığa denir ki, melikler yanında i’tibâr olunur. Melik yanında onun için vesîle ve vasile vardır denilir; yânî menzile, derece ve kurbet. Müellif el-Basâir’de dedi ki, vesîle hakikati kendisiyle bir nes­neye rağbetle ulaşılacak nesneden ibarettir ve bu tavassuldan daha husûsîdir. Zîrâ bu, rağbeti mutazammındır, ba’dehu bu münâsebetle paye ve menzilet de kullanıldı.

et-Tevsîl: Hakk Taâlâ dergâhına takarrub edecek amel İşlemek..

et-Tevessül: Tefa’ul vezninde tevsîl m&’nâs\nw\\T..(Kaamûs Ter.),

Tevessül, vesîle edinmek demektir. Vesîle de, Cevherî’nin beyânına göre âhare takarruba bâdî olan şeye ıtlak olunur. Şevket ve kudretinden dolayı kendisine yanaşmak müşkil olan bir zâttan matlûbunu kolaylıkla elde etmek İçin sevdiği bir zâtı araya koymak gibi ki, o aradaki zât (vesîle), işini gördürmek isteyen kimsenin onu araya koyması da, o kudret sahibi olan zâta aradaki vâsıta ile (te­vessül) olmuş olur. Allah’a takarrub için hüsnü zann olunan sâlihler ile tevessül edildiği gibi, sâlih ameller ile de tevessül edilir. Vesîle lâfzı, Kur’ân-ı Kerîm’de (el-Mâide:35 ile el-tsrâ:57’de) de zikredilmektedir.

“Ey îmân edenler, Allah’tan korkun, ona (yaklaşmaya) vesttearaytn ve O’nun yolunda savaşm. Tâ ki muradınıza gresiniz” (el-Mâide:35).

[13] Abbâs ibnu Abdilmuttalib, Peygamber’in babası Abdullah ibnu Abdİlmutta-lib’in ana baba bir kardeşi olduğu için, Rasûlullah’a neseben en yakın olan zât idi. Umer’in bunca sahabe arasında onunla tevessül edişi, işte bu yakınlığı do-layısiyle oluştu.

[14] Bu hadîsteki kıssa âmmu’r-Ramâde adiyle ma’rûf olan büyük kıtlık senesi için­de vâki1 olmuştur. Bu kıtlık, hicretin onsekizinci senesinde hacc dönüşü başla­yıp dokuz ay sürmüştür. Ramâde, ya ihlâk ma’nâsına olan ramd’den, yâhud da kül ma’nâsına olan remâd’dan türemiştir. O sene Arab Yanmadası’na yağ­mur yağmadı. Yerler kupkuru kalıp, topraklar kül gibi savruldu. İnsanlar da, hayvanlar da aç kaldı. Umer, Medîne ahâlîsini açlıktan kurtarmak için etrafta­ki emirlere yazıp, zahire istedi. Suriye Emîrİ Ebû Ubeyde’nin gönderdiği dört bin yük zahire ile Filistin Emîri Amr ibn Âs’ın Mısır’dan ve denizden gönderdi­ği bir gemi yükü buğday, Medîneliler’in sıkıntısını biraz hafifletti.!Bir taraftan da yağmur duası gibi ma’nevî tevessüllerden geri durulmayip, hadîs metninde zikredildiği üzere, Peygamber’in amucası ile istişfâ* yoluna müracaat edilmişti.

Rivayete göre yağmur duası günü Umer, Abbâs’ı da birlikte alıp,’Medine ahâlîsini narnâzgâha çıkarmış. Abbâs’ı minbere beraber çıkarıp ve bileğinden tutup ayağa kaldırmış, kendisi de gözlerini semâya dikip: “Yâ Allah, biz sana Peygamber’in amucası ile tevessül ederek takarrub etmek istiyoruz. Kitâb’ında “Dıvâra ge­lince, bu, o şehirde iki yetim oğlancığındı. Altında da onlara âid bir define var­dı. Babalan iyi bir adamdı… (el-Kehf: 82) buyurdun. Buyuruğun hakktır, doğrudur. Haber verdiğin bu iki yetîmi babalarının salâhı yüzünden korudun. Peygamber’inin de hatırını amucası dolayısiyle hoş et.Zîrâ biz O’nu şefaate ve­sîle edinerek, günâhlarımızdan da istiğfar ederek Sana yaklaşıyoruz” diye duâ ettikten sonra hâzır bulunanlara hitâb ederek: Rabb’inizden mağfiret dileyin. Çünkü O çok mağfiret edicidir. (O sayede) gök, üstümüze bol yağmur salıverir. Sizin mallarınızı, oğullarınızı çoğaltır; size bağlar, bostanlar verir; si­ze ırmaklar akıtır” (Nûh: 10-12) âyetlerini tilâvet etti… Yağmur duasında istiğ­far, bundan dolayı meşru’ olmuştur.

[15] Buhârî’nin burada arka arkaya getirdiği iki hadîste ve Müslim’in bir tarîkinden gelen hadîste ” Sf- ” yerine ” çjî ” fiili kullanılmıştır. Bu fiilin ma’nâsı hak­kında şu bilgiler verilmiştir:

el-Kalbu: Kaaf’ın fethi ve lâm’ın sükûnuyle, bir nesneyi geri döndürmek ve çevirmek ve bir nesneyi tersine çevirmek ve içerisini taşra döndürmek ma’nâ-smadır… Basâir’de istifâde edildiği üzere, kalb bir nesneyi hılkîya tabiî ya ca’lî cihetten çevirip döndürmek, aks ve tahvil ma’nâsınadır; bunun beş sureti var­dır: Aşağısını yukarıya ve dışını içine döndürmek ki, tersine çevirmek ta’bîr olunur…

et-Taklîb,\Tef’î\ vezninde, bu dahi bir nesneyi cihetinden geri döndürmek ma’nâsınadır… Ve bir şeyin tersini çevirmek ma’nâsmadır… (Kaamûs Ter.).

Ebû Davud’un Zuhrî rivayetinde: “Ridâsınm sağ yanım sol cepkeni; sol tarafını da sağ cepkeni üzerine getirerek kalb etti” denildiğine göre, bu “kalebe” rivayetleri de “havvale” ma’nâsınadır.

Elbisenin eteğini omuz tarafına ve omuz tarafını etek tarafını çevirmek “Tenkis” dedikleri şeydir. Bahis konusu olan bu rida, Umman dokuma­larından olup, boyu dört arşın bir karış, eni de iki arşın bir karış; Vâkıdî’nin naklincgöre boyu altı arşın, eni dört arşın bir karış olup ızârı da dört arşın bir karış ve iki arşın bir karış eninde idi ki, bu hülleyi (ridâ ile ızârdan meydana gelen bu bir takım elbiseyi) Peygamber, cumua günleri ile bayramlarda giyerdi. Başka vakitlerde dürülür saklanırdı.

Tahvil ve tenkîs’teki hikmet, tefe’üldür. “Yâ Rabb, bizim hâl ve kıyafeti­miz şimdi nasıl değişti ise, içinde bulunduğumuz darlık ve kıtlık hâli de öyle değişsin” gibi bir ma’nâ ifâde eder.

Yine Buhârî’nin biraz sonra aynı sahâbîden ve Müslim’in de yine ondan rivâyetlerîyle te’yîd edilmiş bulunan hadîse göre, bu ridâyı tahvîl işi duaya baş­lanacağı sırada vukua gelmiştir. Buna binâen cumhura göre ridâ tahvîli sünnet­tir. Yalnız Ebû Hanîfe sünnet olduğuna kaail olmayıp, Peygamber’in bu fiili, sünneti beyân için değil, yalnız kıtlığın bolluğa dönüşmesine işaret olmak üzere tefe’ül kasdıyle vâki’ olmuştur, der.

[16] Bu yağmur isteme duası hadîsinin râvîsi,Abdullah ibn Zeyd ibn Âsim el-Mâzinî el-Ensârî’dir. Bâzılarının zannettiği gibi ezan hadîsinin râvîsi olan Abdullah ibn Zeyd ibn Abdi Rabbih de değil, Abdullah ibn Yezîd el-Hatmî de değildir. İşte Buhârî, yanlışlıkları önlemek için bu bilgiyi vermek gereğini duymuştur (Bu-hârî, İstiskaa, Bâbu’d-duâ fi’1-istiskaa kaaimen).

[17] Bu yağmur duası hadîsini Enes’ten rivayet edenler, ma’nâları yakın çeşitli lâfız­larla rivayet etmişler, Buhârî ile Müslim de hadîsi çeşitli tarîklerden ayrı ayrı mes’elelere delîl olmak üzere çok kerreler tekrar etmişlerdir.

Bir hafta evvel susuzluktan dolayı sığırlar, davarlar helak oldu diye şikâyet edilirken, bu sefer de suyun bolluğundan şikâyet ediliyor. Çünkü hayvanlar ar­tık mer’aya çıkamıyor; çıkanlar da yağmurdan barınacak yer bulamıyorlar. Bir hafta evvel de yolların kapandığından şikâyet edilmişti. Çünkü hayvanlar su ve mer’a bulamadıkları için sefere çıkmaya takatleri yoktu. Şimdi ise sellerden ge­çit bulamadığı için yollar kesilmiş, kapanmış oluyor (Tecrîd Ter., III, 295).

[18] Duâ ederken elleri gökyüzüne yöneltmek, Azîz ve Celîl olan Rabb’e karşı tezel ma’nâsmi ifâde ettiğinden, duâ âdâbmdandır.

[19] Bundan zararı def için yapılan duanın tevekküle aykırı olmadığı anlaşılır. Bir de duanın burasındaki Peygamber’in edebi de dikkate değer ki, yağmurun mut­laka kesilmesine duâ etmemiştir. Zîrâ olabilir ki, yağmura olan ihtiyâç büsbü­tün gidememiştir. Binâenaleyh menfaatin ikbaa ve devam ettirilmesini niyaz etmekle beraber, yalnız zararın giderilmesini niyaz etmiştir.

Gerek buradaki, gerek diğer rivayetteki sözler, hep Peygamber’in duasının Allah katında sür’atle kabul olunduğunu gösterir. Duayı müteâkib hemen bu­lut peyda olmuş ve daha hutbe tamamlanmadan yağmur yağmağa başlamıştır.

Bu hadîsten, cumua namazım kılarken ayrıca bir de yağmur isteme namazı kılmaya hacet olmadığı, yağmur isteme duâsmm, cumua hutbesi içindeki dua­ya idhâl edilebileceği anlaşıldığı gibi, ridâyı tahvil ve kıbleye yönelmenin de yağ­mur isteme duasında şart olmadığı anlaşılıyor. Keza bu hadîs istiskaanın namazsız olarak, yalnız duâ ve istiğfardan ibaret olduğuna kaail olup, cemâatle namazın sünnet olduğuna kaail olmayan Ebû Hanîfe’ye de hüccettir.

[20] Dâru’1-Kadâ, Uıner’İn, borçlarını ödemek için satılmasını vasiyyet ettiği evi İdi. Evvelleri “Dâru Kadâı deyni Umer = Umer’in borcunun ödenmesine âİd ev” denilirken gitgide kısaltılarak “Dâru’1-Kadâ” denilmeğe başlanmıştır. Diğer ri­vayete göre Dâru’1-Kadâ, Abdurrahmân ibn Avf’un evi imiş; şûra geceleri ora­ya kapanıp halk ile konuşmadan hükmünü vermiş olduğu için, bu isimle adlandırılmıştır. Bir aralık dîvânlar, yânî hükümetin resmî kayıdları ile Beytu’l-Mâl orada korunurdu. Sonra Seffâh’ın gününde Mescid’e avlu yapıldı. Bu ev hakkında evvelce de bilgiler verilmişti.

[21] Bu duâ, “bize yağmur ver” ma’nâsına da, “bizim imdadımıza yetiş” ma’nâsı-na da gelir. Çünkü el-Gavs, feryâd ederek meded istemeğe, ve meded ve nusra-ta ıtlak olunur; el-Gays ise yağmura denir. Bunlardan if’âl babına nakledildiğinde, ayrı ayrı yukarıda verilen ma’nâlara gelir.

[22] Bu hadîsin hangi rivayetine bakılırsa Rahmeten lil-Âlemîn olan Peygamber’i-mizin bahir bir mu’cizesi olarak, evvelki cumuada olduğu gibi, bu cumuada da duasının sür’atle kabul edilmiş olduğunu göstermektedir.

[23] Allah’ın rahmetinden ibaret olan yağmurun kıtalması ve yokluğu sırasında yağ­mur isteme duasının meşru’ olduğu gibi, bol yağdığı ve taşkınlara sebebiyet verdiği zaman kullardan zararın def edilmesi için de duâ etmek caizdir ve meşrû’-dur. Askalânî buna “(Havayı açma niyazı)” demiştir.Ancak bu ikinci duanın kerem ve ni’met bolluğundan usanç gelmişcesine edilmeyip, rahmeî ve ni’metin bekaa ve devamını istirham ile beraber, yalnız vebal ve zararın kaldı­rılmasını istemek tarzında olması şükran âdâbındandır.

[24] Yânî dış elbiseyi tahvîl etmek veya etmemek şıklarının her ikisinin aslı vardır; her ikisi de Peygamber’den sabit olmuştur. Bu hadîs, cumua namâzındaki yağ­mur duasında dış elbisenin tahvîl edilmediğine delîl olmuş oluyor.

[25] Dış elbisenin tahvîli hakkmdaki sahîh rivayetler Buhârî’de hep ibn Zeyd tarî-. kindendir. Enes’ten olan rivayetlerde bundan bahsetmediği sabit oluyor. Nitekim bu hadîsin sonunda, Enes’in râvîsi İshâk ibn Abdillah yâhud onunla Buhârî arasındaki diğer bir râvî: Enes, ne Peygamber’in dış elbisesini tahvîl ettiğini ve ne de kıbleye yöneldiğini zikretti, demiştir. Ancak Enes’in bu konuyu zikretme­mesi, diğer râvînin yalancılığını yâhud hatâsını gerektirmediği gibi, Enes’in dış elbiseyi tahvîl ve kıbleye yönelmeyi inkâr ettiğine de delâlet etmez. Nitekim Ta-berânî, el-Mu’cemu’l-Evsat”ında, Enes’ten, Rasûlullah’m yağmur duası yaptı­ğını, namazdan evvel hutbe îrâd ettiğini ve kıbleye yönelerek, dış elbisesini tahvîl , ettikten sonra inip, iki rek’at namaz kıldığını ve yalnız iftitâh tekbîri ile yetindi­ğini rivayet etmektedir

[26] Bir hafta evvel gelip yağmur duası isteyen kimse, yağmursuzluktan hayvanların helak olduğu, yolların kapandığı gerekçesini ileri sürmüştü. İkinci hafta ise yağ­mur çokluğundan dolayı evlerin yıkıldığı, yolların kapandığı ve hayvanların he­lak olduğu gerekçesi ile duâ taleb etmiştir. Peygamber her iki talebi de yerine getirmiştir; reddetmemiştir.

[27] Yânî bâb altındaki hadîslerde “Rasûlullah yağmur duası etti. Onlara yağmur ihsan olundu…” sözleri bulunduğu için, müslümânlar onlara da icabet edip, onlar için şefaat isterler.

[28] Hadîsin ikinci isnâd ile gelen kısmından, Peygamber’in kendi düşmanları için duâ ettiği, hem de duasının semeresinin hâsıl olduğu anlaşılıyor. Ancak bu kı­sımda isnâd bakımından bir karıştırma ihtimâli vardır. Mekke’deki duâ ile Me­dine’deki yağmur dualarından biri, bu tarîkde karıştırılmışa benziyor.. Sarihler bu hususla ilgili olarak ayrı ayrı îzâhlar yapmışlardır.

[29] Bundan maksadı, yağmur bolluğu sırasında duayı bu lâfızlar ve benzerlerine has­retmektir. Bunun sebebi de: Çünkü yağmur, Yüce Allah’tan bir rahmettir. Bi­nâenaleyh mutlak olarak tutulmasını istemek münâsib olmaz. Münâsib olan, yağmurun faydalarım celb, zararlarını def etmek isteğidir. İşte “Allâhumme havâleynâ velâ aleynâ” sözünün ma’nâsı budur (Şâh Veliyyullah).

[30] Bu Abdullah ibn Yezîd (R) 17 yaşında Hudeybiye’de hâzır bulunmuştur. Hicrî 64 târihinde, Abdullah ibn Zubeyr tarafından Küfe Vâlîsi iken, ibn Zubeyr’in emri ile yağmur isteme duası için Küfe ahâlîsini sahraya çıkarmış, yanında Berâ ibnu Âzib ile Zeyd ibn Erkam da olduğu hâlde, yağmur isteme duası yapmıştır.

Yağmur isteme duası hakkında Peygamber’den rivayeti yoktur. Lâkin yanında kıdemli sahâbîlerden İki zât olduğu hâlde onların i’tirâzma hedef olmaması, yağ­mur isteme duasının meşru’ ve mesnûn vech üzere yapıldığını gösterir.

[31] Başlıktaki rivayetle hadîs arasındaki fark, birincisinde iki rek’at namaz kıldırıl-dığı zikredilmişken, ikincisinde namaz zikredilmemiştir; fakat siyaktan namaz kılındığı anlaşılmaktadır.

Bu rivayetlerden namazgaha çıkma, ayakta duâ etme, kıbleye yönelip ce­mâatle iki rek’at namaz kılmanın sünnet olduğu sabit oluyor. Bu hadîs, müteâ-kib bâbda daha tafsîlli olarak gelecektir.

[32] Arka arkaya gelen bu iki bâb başlığına âid mes’elelere, alt taraflarında aynı sa-hâbî tarafından rivayet edilip yazılmış bulunan hadîsler delîl kılınmıştır. Bu ha­dîs ve râvîsi hakkında daha önce geçen bâblarda gerekli açıklamalar yapılmış idi.

[33] Hadîsin bu iki babında gelen rivayetlerinde “Havvele” yerine “Kalebe” fiili kul­lanılmıştır. Kalebe fiili de çevirmek, altını üstüne getirmek ma’nâlarma gelir. Ebû Davud’un es-Sünen’indeki Zuhrî rivayetinde: “Ridâsının sağ yanını sol cepkeni, sol yanını da sağ cepkeni üzerine getirerek kalb etti” denildiğine göre, “Kalebe” rivayetleri de “Havvele” ma’nâsınadır.

Bu hadîsten, imâm ile beraber memleket halkının da belli bir günde Al­lah’a tevazu ile şehir hâricine çıkıp, hep birlikte yağmur isteme duasında bulun­malarının sünnet olduğu istidlal edilmiştir. Dört Sünen ile Ahmed ibn Hanbel’in Müsned’ınûz rivayet olunan İbn Abbâs rivayetinde Peygamber, o gün mütebez-zil, yânî i’tinâsız giyinmiş olarak tevazu’ ve tadarru’ ile dışarıya çıkmış, namaz­gaha gelince minbere çıkmıştır… Maamâfîh şehir hâricine çıkmaksızın, mescidde cumua hutbesi esnasında yağmur isteme duası ile yetinildiği de, daha önceki bâb­larda zikredilmişti.

[34] Bu hadîs, daha önce de birkaç defa tekrar etmişti. Burada, yağmur isteme dua­sında kıbleye yönelme mes’elesine hüccet olmak üzere getirilmiştir.

[35] Buhârî, râvîlerin birbirine karıştırılmamasma çok ehemmiyet verdiği için, bu­rada da adı geçen râvîleri nisbetleriyle zikrederek belirtmiş olmaktadır. Daha önce de bu belirtmeyi yapmıştı.

[36] Duâ ederken elleri gökyüzüne yöneltmek, Azîz ve Celîl olan Rabb’a karşı tezel-lül ma’nâsını ifâde ettiğinden, duâ âdâbmdandır. Ancak duanın bu edebi hak kında küçük bir ihtilâf da vardır: Müslim ile Tirmizî’nin rivayetlerinde Umâre ibn Rueybe es-Sakafî (R), Irak Vâlîsi Bişr ibn Mervân’ın minber üzerinde ellerini kaldırmış, duâ ettiğini görünce: “Şu kısacık ellerin Allah belâsını ver­sin. Vallahi ben Rasûlullah’ı duâ ederken gördüm. Şu kabarcıktan ziyâde elle­rini kaldırmıyordu” demiş ve söylerken şehâdet parmağı ile ölçüsünü göstermiştir. İşte bu rivayete dayanarak imâm Mâlik -bir rivayete nazaran- duâ esnasında ellerini kaldırmanın mekruh olduğuna kaail olmuştur. Diğer âlimler ise, herhangi duada elleri kaldırmak caizdir, derler. Buhârî de cumhurun kaail olduğu bu cevazı te’yîd için, bu hadîsi bu başlık altında tekrar etmiştir.

Duâ âdabından biri de sonunda ellerini yüze sürmektir. Bunun delili, Tir-mizî’de Abdullah ibn Umer’in rivayet ettiği hadîstir.

[37] Bu bâb başlığından maksûd olan, imâmın ellerini nereye kadar kaldıracağım isbâttır. Bundan önceki bâb başlığından maksûd ise, duada el kaldırmanın aslı­dır. Binâenaleyh tekrar yoktur (Şâh Veliyyullah).

[38] Yağmur isteme duasından başka münâsebetlerle elleri kaldırarak duâ buyurul-duğu hakkında Buhârî, Müslim ve diğer sahîh kitâblar ve sünen’lerde birçok rivayetler vardır. Enes’in metindeki haberi, ya ellerin ziyâde ve meselâ yüz veya baş hizasına kadar kaldırılması yağmur isteme duasına mahsûs olduğunu ifâde etmek maksadıyle vâki’ olmuştur, yâhud da Enes, yağmur isteme duasından baş­ka vakitte Peygamber’în ellerini kaldırdığına tesadüf etmemiştir.

Hâlbuki Peygamberdin başka dualarda ellerim yukarıya kaldırdığı vâkı’dır

[39] Buradaki “ma”, mevsûle yâhud mevsûfe yâhud da istifhâmiyye olabilir. Buna göre tercemesi: “Semâ yağmur yağdırdığı zaman söylenecek şey”, “Semâ yağ­mur yağdırdığı zaman söylenecek olan hangi şeydir”, “Semâ yağmur yağdırdı­ğı zaman ne söylenecek “tir.

[40] Bu ibn Abbâs’ın “Ev ke-sayyıbin… =  Yâhud semâdan boşanan bir yağmur gibidir ki…” (el-Bakara: 19) âyetinin tefsiridir. Cumhur kavli de budur. Onun bu tefsirini Ebû Ca’fer et-Taberî, Alî ibn Ebî Tâlib tarîkrnden mevsûlen rivayet et­miştir: İbnu’l-Münîr şöyle dedi: İbn Abbâs’ın bu haberinin Âişe hadîsiyle mü­nâsebeti, babın merfu’ hadîsinde “Sayyıben” lâfzı bulunmasıdır. Musannif Buhârî, bâb başlığında bu lâfzın tefsirini takdîm etmiştir. Bu, Buhârî’nin kita­bında çok olur (İbn Hacer).

[41] Burada kelimenin türediği asıl olan, sülâsî ve ziyâde fiillerine işaret edilmiş oluyor.

[42] “Allâhumme sayyıben  nâfi’an” rivayetinden başka,   “Allâhumme sabben nâfi’an” rivayeti de vardır. Sabb, yukarıdan aşağıya akıtmak demek olduğun­dan, ma’nâsı “Yâ Allah, üzerimize yağmuru nâfı’ olarak akıt” olur. Sayyıb, yağ­murun faydalısına da, zararlısına da şâmil olduğundan, nâfi’ ile vasıflandırıl-masmdaki hikmet açıktır.

[43] el-Evzâî’nin rivayetini en-Nesâî “Amelu yevm ve leyle” kitabında; Ahmed ibn Hanbel de el-Müsned’de tahrîc etti. Bu mutâbaa ve rivayetlerde küçük lâfız farkı vardır.

[44] et-Tamattur, tefa’ul vezninde… ve yağmura tutulmak, bir kavle göre serinle­mek için yağmura çıkmak ma’nâsınadir (Kaamûs Ter.).

Belki Buhârî bu başlıkla, Müslim’in Ca’fer ibn Süleyman’dan; o da Sâbıt -‘ ten; o da Enes’ten tarikiyle tahrîc ettiği şu mealdeki hadîse işaret etmek ıstemış-:™, tir: Enes dedi ki: Bir defa biz Rasûlullah ile beraber iken yağmura tutulduk. Rasûlullah ridâsmı çıkardı, vücûduna yağmur değdi. Bunu niçin yaptın? dedi­ğimizde, “Bu rahmet, Yüce olan Rabb’ının henüz yeni yarattığı bir rahmettir; * onun iç in ” cevâbını verdi.

Buhârî, yağmur tanelerinin Peygamber’in sakalı üzerinden yuvarlanmala­rının tesadüfi olmadığım, bunun kendi iradesiyle olduğunu beyân etmek ıste-. mise benziyor,İşte bunun için bâb başlığını “Tamattara, yânî yağmurun kendi üzerine düşmesini kasdeden kimse” şeklinde yazdı. Çünkü iradesiyle olmasay­dı, başlangıcında minberden inerdi. Lâkin o hutbeyi yağmurun çoğalması ve sa­kalı üzerinden akmasına kadar uzattı (Askalânî).

[45] Bulutların hücumunu gördüğünde hutbeyi kesmek ve namazı hemen kıldırıp ce­mâati evlerine göndermek varken, ıslanmcaya kadar minberde kalması tesadüfi değildir. Allah’ın lûtfunun eserini kendi vücûdunda görmek ve bu yağmurun bİ’1-fiil vücûduna değmesini arzulamasından ileri gelmiştir.

[46] Müslim’in Âişe’den rivayetinde ” Hava rüzgârlı ve bu­lutlu olduğu vakit” denilmiştir. Bundan, Peygamber’in ümmet için geçirdiği kor­kunun yalnız rüzgâra münhasır olmadığı; bulut belirdiğinde de böyle bir korku geçirdiği anlatılmaktadır. Hz. Âişe o hadîsinde Peygamber’in o hâlini daha taf-sîlli anlatmaktadır.

Peygamber, eski   ümmetlerden  bâzısı böyle rüzgârla helak edildiği, icâ bet mevkiinde bulunan ümmetin isyanı yüzünden onlannkîne benzer bir tabiî azâb olabileceği ihtimâlinden endişeleniyordu. Bu hâlde Allah’a sığmıyor, Al-$1  lah’a duâ ediyordu.

[47] es-Sabâ, doğudan esen rüzgârın ismidir, gün doğuşudur. Batıdan esen rüzgârın ,v adı da ed-Debûr’dur. Kuzeyden esen rüzgâra -şîn’in fethiyle- Şemâl, onun mu-‘,- kaabili olan rüzgâra da -cîm’in fethiyle- Cenûb denir. Bu aslî rüzgârların arala-1,   rında da dört rüzgâr vardır.

^         Peygamber’in “Sabâ rüzgârı ile yardım olundum” buyurması, Ahzâb har-11 ** bine âid olan ” i*j>: p by^-j Uj ‘f+i* ÜCju j>4 ^^ üt = Size birçok ordular -* geldiği zaman, onların üzerine şiddetli bir rüzgâr ve sizin görmediğiniz bir ta­kım ordular gönderdik “(e\-Ahzâb:9) âyetine işarettir.

Âd kavminin helaki kıssası Kur’ân’ın birkaç yerinde haber verilmiştir: “Ad’e ■*Ö gelince, onlar da uğultulu azgın bir fırtına ile helak edildiler. Allah onu yedi -f gece sekiz gün ardı ardınca üzerlerine musallat etti… “(eI-Hakkaa:6-9). Ancak Ad îi£ kavminin İhlâkına me’mûr olan Debûr, yânî batı rüzgârı, Hûd Peygamber’e îmfin Ki etmeyenlerin hepsini öldürmüş iken, Ahzâb’ın dağılmasına sebeb olan Sabâ’da kimse ölmemiştir. Sabâ’nın esmesi Peygamber’e nusrat olmuş ve korkuların­dan kaçan müşrik Arablar, dört beş sene sonra toptan İslâm’a girmişlerdir. He-zîmete uğramalarıyle beraber vucûdlarımn yok edilmemesindeki hikmet de budur.

[48] Şiddetli rüzgârın esmesi huşûa ve Allah’a yönelmeye götüren korkuyu gerekti-‘   rince, zelzeleler ve benzeri büyük tabiat hâdiseleri buna daha lâyıktır. Hassaten haberde zelzelelerin çoğa varması, kıyamet alâmetlerinden olduğu beyân edil­mişken.

Zeyn ibnu’l-Munîr şöyle dedi: Bu bâb başlığının yağmur isteme bâbları ara­sına konmasının sebebi, zelzelenin ve benzeri büyük hâdiselerin meydana gel­mesi, ekseriya yağmur inmesiyle beraber vâki* olmasındandır… (tbn Hacer).

[49] Hadîsteki “Takarrubu’z-zamân – Zamanın yaklaşması” ta’bîrinde çeşitli gö­rüşler ileri sürülmüştür: Bu, gece ile gündüz zamanlarının biribirlerine yaklaş­ması demektir; bununla murâd kıyamet kopmasının yaklaşmasıdır… gibi. Bu ta’bîre âid güzel bir açıklama, Kaamûs Tercemesi, I, 426-428. sahîfelerinden okunmaya değer.

[50] Bu hadîs, buradaki metinde Peygamber’e nisbet edilmeksizin, İbn Umer üzeri­ne mevkuf olarak rivayet edilmiştir. Hakikatte ise hadîs, merfû’ ve mevsûldür. , Zîrâ Abdullah ibn Avn’m oğlu Ubeydullah ibn Avn ile Ezher es-Semmân’ın yi­ne Abdullah ibn Avn tarîkinden gelen rivayetlerinde Peygamber’in ismi anıl­mıştır. Zâten hadîsin muhtevası re’y ile bilinecek şeylerden olmadığı düşünülürse, duaların ve sonunda geçen ihbarın Peygamber’in lâfzı olduğuna şübhe kalmaz. Bununla beraber Buhârî, başka yerde, başka tarîkden bu hadîsi merfû’ olarak tahrîc etmiş olduğu gibi, Tirmizî es-Sünen’inde, İsmâîlî de Buhârî üzerindeki el-Mustahrac’m da böyle tahrîc etmişlerdir.

[51] “Nazartu yemneten veşe’meten” ta’bîri “Sağıma ve soluna baktım” demektir.

Yemen, arkasını Ka’be kapısına veren kimsenin sağ tarafına, Şâm da sol tarafına düştüğüne göre, burada Hicaz’ın güney ve kuzeyinde bulunan bütün diyarlar kasdedilmİş olabileceği gibi, hassaten Yemen ve Şâm adlarıyle anılan iki kıt’a da kasdolunmuş olabilir. Yemen ile Şam’ın faziletlerine âid olan diğer hadîslerden ikinci ihtimâl daha kuvvetli görünür.

Hicaz ile Yemen’in sahil tarafları Tıhâme’dir. Hicaz’ın doğusundan i’tibâ-ren Irak’a kadar uzanan yaylaya da Necd denir.

Kam, bir asırda yaşayan insanların tabakası; içlerinden bir peygamber çı­kıp bir müddette yaşamış olanlar; ilim ehlinden bir tabaka… ma’nâlarına gelir. Nitekim “Hayru’l-kurûnikarni., “hadîsinde “Benim karn’ım”dan Peygamber’in muradı, kendisini görmüş olan sahâbîler tabakasıdır. Binâenaleyh “Şeytân’m karn’ı”, şeytânın hizbi ve ümmeti demek olur.

Peygamber’in duasında Yemen ile Şam’ın bilhassa zikredilmesi, bu iki ik-lîmin mübarek olduğuna delâlet eder. Necd’in, yânî doğu halkının duadan mah­rum bırakılmasmdaki hikmet de, hadîs metninde beyân edilmiştir. Orasının İlâhî gadab asarından olan şiddetli zelzeleler yatağı, fitne ocağı, şeytân hizbi yuvası olduğu Peygamber’ce bilindiği için, kendisi Rahmeten lil-Âlemîn iken, orası le­hine duâ etmeye dili varmamıştır. Çünkü geçmiş olan ilâhî kaderi bilip durur­ken onun hilâfına duâ etmemek gibi yüce ve ince bir edeb gözetmiştir.

Bu hadîsin Buhârî tarafından yağmur isteme hadîslerinin sonunda getiril­mesindeki hikmet şudur: Kıtlık ve pahalılık gibi büyük musibetlerde, azab ema­resi sayılabilecek şiddetli gök gürültüsü ve şimşek esnasında tevbe, istiğfar ve Hakk’a dönüş sünnet olduğu gibi, zelzele ve benzeri -tekerrür ve çoğalması kı­yametin yaklaşmasına alâmet olup, bâzı eski ümmetlere azab olmuş- müdhiş hâdiselerin zuhurunda da Allah’a sığınmanın meşru’ ve sünnet olmasıdır.

[52] Bu başlığı yağmur isteme bâbları arasına girdirme vechi, bu âyetin, yağmur is­temenin yıldızlarla olacağına kaail olanlar hakkında inmesidir, denilmiştir (Tef-sîru Abd İbnİ Humeyd).

Bu kelâmın baba uygunluğu şöyledir: Çünkü onlar fiilleri Allah’tan baş­kasına nisbet ediyorlar ve yıldızların onlara yağmur verdiğini; rızık verdiğini zan­nediyorlardı. Bu ise onların tekzîbi idi. Allah, kullan ve beldeleri için hayât sebebi kıldığı yağmurları yıldızlara nisbet etmekten onları nehyetti ve bunu kendisine izafe etmelerini -çünkü yağmur Allah’ın onlara ni’metidir- ve bu ni’mete karşı­lık şükrü O’na tahsîs eylemelerini emretti (Aynî).

[53] Bu ta’Iîkı, Abd ibn Humeyd kendi Tefsir7inde mevsülen rivayet ettiği gibi, Mansûr ibn Saîd de sahîh bîr isnâdla rivayet etmiştir. îbn Abbâs bu lâfzı, ya “Şukra rızkıkum” şeklinde hazfu muzâf üzere veya rızkı zikredip lâzımı olan şükrü irâ­de etme kabilinden bir mecaz saymıştır.

[54] Bu hadîste “Fulân ve fulân yıldızla yağmura kavuştuk” demenin küfr olması iki ma’nâyadır. Biri şirk ma’nâsına küfrdür. Çünkü mukaabili îmân olarak be­yân edilmiştir. Yağmurun ve diğer kevnî hâdiselerin yıldızların fiili olduğuna kaail olarak söyledikleri için.

Bir ma’nâsı da ni’mete küfrân, yânî nankörlük olabilir ki, bu da verici ve mâni’ olucu olduğuna îmânları olup, nail oldukları rızktan dolayı Allah’ın fadl ve rahmetini anmayı unutmakla şirk ehline benziyerek yıldızlardan bahsedenler hakkında sâdık olur.

Her iki ma’nâca ilâhî lütuf ve ni’metleri yıldızlara atf ve isnâd eylemek, dînen yasaktır. Çünkü birinci ma’nâya göre küfr, sarîhdir. İkinci ma’nâya göre fahiş hatâdır. Bununla beraber ne şirk, ne de küfrân maksûd olmaksızın, yalnız yağmurun hangi zamanda yağdığım beyân için: “Şu yıldız zamanında üzerimi­ze yağmur yağdı” demekte hiçbir harâmhk yoktur. Zîrâ bunu söyleyen kimse, hesâb ehlinin fulân yıldızın nev’i dedikleri vakitlerde yağmur yağdırmak Allah’ın carî âdetidir demek ister (Tecrîd Ter., II, 842)

[55] Geçen babın ardından bunu ta’kîb ettirdi. Çünkü o bâbda yağmurun ancak AlIah’ın kazası ile ineceği ve yağmur indirmede yıldızların hiç te’sîri olmadığı var­dı. Bunun kaziyyesİ İse, yağmurun ne zaman geleceğini, Allah’tan başkasının bilemiyeceğidir (Askalânî).

[56] Buhârî bunu Kitâbu’I-Imân’da, ve Lukrhân:31. âyetinin tefsîrinde “Fî hamsin = (Bunlar, Allah’tan başkasının bilemiyeceği) beş şey içindedir” lâfzıyle riva­yet etmiştir.

el-Cinn Sûresi âyetinde yalnız rasûller istisna edilmiş olmasını Mu’tezile, evliyanın kerametini inkâra delîl edinmek istemişlerdir. Fakat bir rasûle tâbi’ !-    olan velînin, Allah’ın bildirmesiyle gayb işlerinden birine muttali’ olması da-kendisi hakkında keramet olmakla beraber- tâbi’ olduğu rasûlün mu’cizesidir. s_     Arada bir fark varsa, o da nebî ve rasûlün gayba ıttılâı, vahyin her nevi’ ile ola­bildiği hâlde, velî yalnız ru’yâ veya ilham yoluyla muttali’ olabilmesinden ve -.    peygamberin ihbarı tahaddî yânî nübüvvet da’vâsına mukaarin olmasından ibâ-\     rettir. Evliyanın ale’l-ıtlak kerameti, Meryem’in Allah katından merzûk olması j’   ve Âsaf ibn Berhıyâ’nın Belkıs’in tahtını bir anda celb etmesi hakkındaki âyet-i     lerle de sabit olduğu gibi, bâzı kulların Allah’ın ilhâmiyle bâzı gayblara muttali’ olabilmeleri, Buhârî’nin Ebû Hureyre’den rivayet ettiği şu hadîsle de sabittir:

“Hiç şübhe etmeyiniz ki, sizden evvelki ümmetlerde peygamber değilken mu-haddes yânî mülhem olanlar vardı. Benim ümmetimde de böylesi varsa, Umer’dir”.

Müslim de Âişe’den bu hadîsi, yakın bir lâfızla rivayet etmiştir ki, bunda muhaddeslik Umer’e kasr edilmemiştir:

“Benim ümmetimde de onlardan varsa, şübhesiz Umer ibnu’l-Hattâb da onlar­dan biridir” (Tecrîd Ter., III,308-310’dan özetlendi).

[57] Gayb Bilgisi Hakkında Bâzı Âyetler ve Bir özetleme:

“Gaybın anahtarları O’nun yanındadır. Kendinden başkası bunları bilmez.

Karada, denizde ne varsa hepsim O bilir. O’nun ilmi dışında bir yaprak dahi düşmez. Yerin karanlıkları içindeki tek bir tane, yaş ve kuru hiçbir şey müstes­na olmamak üzere, hepsi apaçık bir kitâbdadır” (el-En’âm: 59).

“De ki; Göklerde ve yerde gaybı Allah’tan başka kimse bilmez; onlar da ne zaman diriltileceklerini bilmezler”*(en-NemI:65).

“O saatin ilmi şübhesiz ki Allah ‘in nezdindedir. Yağmuru O indirir. Ra­himlerde olanı O bilir. Hiçbir kimse yarın ne kazanacağını bilmez. Hiçbir kim­se hangi yerde öleceğini bilmez- Şübhesiz Allah (herşeyi) bilendir; herşeyden haberdârdır”(Lukmân:34).

Binâenaleyh, bahis konusu şu beş şeyi bilmek, hiçbir kimsenin tama’ ede­bileceği hususlardan değildir. Taberî’nin rivayetine göre Âişe: Allah’tan başka her kimin gaybı bilebileceğini söyleyen kimse, yalan söylemiş ve Allah’a büyük bir iftirada bulunmuştur. Çünkü gaybı bilmek Allah’a mahsûstur. “Gaybı zann etmeye” gelince, ondan bahsetmekte be’s yoktur. Zîrâ zannın mertebesi ne olur­sa olsun, hiçbir vakitte ilim mertebesini bulamaz. Çünkü ta’yîn ifâde etmez. “Şübhesiz zann, hakk’tan hiçbir şeyin yerini tutmaz”(Yûnus:36; en-Necm:28). İlâhî ilimde olup da Allah’tan başka kimseye ma’lûm olmayan mugayyebât hudûdsuz olup, el-En’âm’daki âyette mutlak olarak gayb ilmi Allah’tan başka­sından nefy olunmuştur. Lukmân âyeti ile bu hadîste ise, mugayyebâttan yalnız “mefâtîhu’1-gayb” nâmı verilen bu beşi bahis konusu olmuştur. Demek ki, ikin­cisini birincisi tefsîr etmekte ve evvelkisindeki mutlaklık, beriki kayıdlarla mü­lâhaza edilmek gerekmektedir. Nitekim el-Cinn Sûresi’ndeki “Allah bütün gaybı bilendir. O gaybına kimseyi muttali’ kılmaz. Meğer ki beğenip seçtiği bir kimse ola. Çünkü O bunun önünden, ardından gözetleyiciler dizer… “(el-Cinn:26-27) âyeti de, gaybm Allah’a hass olmakla beraber, Allah’ın dilediği bir kuluna mu’-cize veya keramet olarak, vahy veya ilham tarikiyle bâzı mugayyebâtı bildirdi­ğini gösterir.

Gayb ilminin Allah’a mahsûs olması, Allah’ın bildirmesi ile bâzı kulları­nın bâzı mugayyebâta muttali’ olabilmelerine munâfî gelmediği, Allah’ın, Yû­suf Peygamber’den hikâyeten: “Her ikinize (gerek ru’yâda, gerek uyanıkken) rızkınız olacak hiçbir taam gelmez ki, o taam size gelmeden te ‘vîtini (yânî ne key-fiyyette bir taam olduğunu) size evvelden haber vermiyeyim “(Yûsuf:37), ve îsâ Peygamber’den hikâyeten: “Bir de yiyeceğiniz ve evlerinizde biriktirdiğiniz şeyleri size haber verebilirim “(Âlu Imrân:49) âyetleriyle de te’yîd edilmiştir.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s